Dostępne są już nagrania kazań o. Macieja Zięby OP w ramach rekolekcji dla ludzi nauki i nie tylko, pod hasłem „Kościół? Po co?”, jakie odbywały się w naszym kościele w dniach 4-6 kwietnia. Zachęcamy do ich wysłuchania!
Niestety, nagranie z drugiego dnia najprawdopodobniej nie będzie dostępne z powodów technicznych. Przepraszamy i także żałujemy!
Udało się pozyskać nagranie z drugiego dnia rekolekcji!
2019-04-04 – Rekolekcje dla ludzi nauki i nie tylko („Kościół? Po co?”) – o. Maciej Zięba OP – Część 1 z 32019-04-05 – Rekolekcje dla ludzi nauki i nie tylko (Kościół Po co) – o. Maciej Zięba OP – część 2 z 3 2019-04-06 – Rekolekcje dla ludzi nauki i nie tylko („Kościół? Po co?”) – o. Maciej Zięba OP – Część 3 z 3
Święto Miłosierdzia Kościół obchodzi w I niedzielę po Wielkanocy, w roku 2019 w niedzielę 28 kwietnia. Ustanowił je dla całego Kościoła papież Jan Paweł II w dniu kanonizacji s. Faustyny Kowalskiej 30 kwietnia 2000 r. Obecnie jest nazywane też Niedzielą Miłosierdzia.
Wcześniej, jako pierwszy wpisał je do kalendarza liturgicznego kardynał Franciszek Macharski dla archidiecezji krakowskiej w roku 1985, a potem niektórzy biskupi polscy w swoich diecezjach. Na prośbę Episkopatu Polski św. Jan Paweł II w 1995 roku wprowadził to święto dla wszystkich diecezji w Polsce…
W październiku 1937 r. w Krakowie Pan Jezus godzinę swej śmierci nazwał Godziną Miłosierdzia. O trzeciej godzinie – mówił do Siostry Faustyny – błagaj Mojego miłosierdzia, szczególnie dla grzeszników, i choć przez krótki moment zagłębiaj się w Mojej męce, szczególnie w Moim opuszczeniu w chwili konania. Jest to godzina wielkiego miłosierdzia dla świata całego (Dz. 1320).
Trzeba tutaj od razu wyjaśnić, że nie chodzi o godzinę zegarową (60 minut), ale o moment konania Jezusa na krzyżu, który według tradycji chrześcijańskiej nastąpił o godzinie trzeciej po południu.
Pan Jezus przekazał Siostrze Faustynie konkretne wskazówki dotyczące sposobu praktykowania modlitwy w Godzinie Miłosierdzia. (…)
Wydział Duszpasterski Kurii Metropolitalnej Wrocławskiej zaprasza na kolejną edycję inicjatywy wielkopostnej: Noc konfesjonałów, jaka będzie miała miejsce 16 i 17 kwietnia w wielu parafiach Wrocławia i całej Polski.
Dnia 25 marca 2019 r., w Uroczystość Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny, w 79. roku życia i 58. roku profesji zakonnej Pan życia i śmierci wezwał do Siebie po wieczną nagrodę naszą Współsiostrę SIOSTRĘ MARIĘ MELANIĘ od Wniebowzięcia Matki Bożej (Annę Brygidę Pobłocką)
S. Melania (Anna Brygida
Pobłocka) urodziła się 20 maja 1940 r. w miejscowości Węsiory w powiecie Kartuzy
(na Kaszubach). Jej rodzicami byli: Jan i Zofia z d. Reglińska. Małą Anię włączono
we wspólnotę Kościoła przez Sakrament Chrztu Świętego udzielonego jej niespełna
2 tygodnie po urodzeniu w Parafii Trójcy Świętej w Sulęczynie. Ania była
najmłodszym dzieckiem w wielodzietnej rodzinie, więc można przypuszczać, że na
jej wychowanie wpływ mieli nie tylko rodzice, ale także starsze, liczne
rodzeństwo. Po zakończeniu Szkoły Podstawowej podjęła naukę zawodu na Kursach
Kroju i Szycia.
W wieku 18 lat, być może
pociągnięta przykładem swej starszej siostry – S.M. Czesławy, która została
boromeuszką w odległej Trzebnicy, rozpoczęła kandydaturę, by po roku w
uroczystość św. Franciszka Serafickiego, tj. 04 października 1959 r. rozpocząć
nowicjat. Wraz ze strojem zakonnym i białym welonem Ania otrzymała nowe imię:
S. Maria Melania. Nowicjat zakończyła 15 sierpnia 1961 r. składając swe
pierwsze śluby zakonne i oddając swe życie Boskiemu Oblubieńcowi. Po trzech
latach 15 października 1964 r. decyzja ta została potwierdzona przez nią
na wieki poprzez złożenie ślubów wieczystych. Już w nowicjacie od 1960 była posłana
do pracy w szpitalu w charakterze salowej. Równocześnie we Wrocławiu
przygotowywała się do pełnienia posługi jako asystentka pielęgniarska.
Przygotowanie to zakończyło się zdaniem egzaminu w dniu 06 listopada 1963 r.
Gdy Siostry Szarytki otwarły w Warszawie Międzyzakonną Szkołę Pielęgniarską,
S. Melania została w niej jedną z pierwszych słuchaczek. Po jej
ukończeniu w 1983 r. podjęła pracę oddziałowej na oddziale noworodkowym w
trzebnickim szpitalu. W 1988 r. posłuszeństwo zakonne skierowało ją do posługi
przełożonej do Bytomia, którą pełniła do kwietnia 1999 r. Równocześnie pracowała
jako pielęgniarka na jednym z oddziałów Zakładu Opiekuńczo-Leczniczego, a
posługę tę pełniła do 2003 r. Przez kolejne 6 lat miejscem jej działalności
była Nysa, gdzie była przełożoną, pielęgniarką, a w końcu także referentką
kulturalno-oświatową. Po przejściu na emeryturę została przeniesiona do
Otmuchowa, gdzie przebywała około roku na przełomie 2009/2010, a stamtąd do
Domu Macierzystego w Trzebnicy. Ogromne remonty trzebnickiego klasztoru
wymusiły jesienią 2017 r. przeniesienie dużej grupy starszych i
niepełnosprawnych sióstr do Wrocławia. Wśród nich znalazła się także S.
Melania. Pomimo dolegliwości i różnych trudności angażowała się w drobne
posługi we wspólnocie i w życie modlitwy. Choć cierpień przybywało, starała
się tego nie okazywać, zachowując dla wszystkich pogodną twarz i życzliwość.
Z natury cichego i spokojnego usposobienia, umiała słuchać innych, zauważać
ich potrzeby i przyjść ze skuteczną pomocą. Tak było nie tylko w siostrzanym
gronie, ale cenili ją za to świeccy współpracownicy. Gdy trzeba było walczyć o
zagrożone poczęte życie, gdy działa się komuś krzywda, gdy widziała
niedostatek – to były dla niej wyzwania, to była jej posługa siostry
miłosierdzia. Na pamięć zasługuje także cnota hojności. Gdy tylko miała taką
możliwość, hojnie obdarowywała tych, którzy tego potrzebowali, umiała też
sprawiać radość będącym blisko niej i spotkanych okazjonalnie. Gdy nie
mogła dać wiele, dawała mało, ale zawsze płynęło to ze szczerego i życzliwego
serca. Jej ostatnim darem dla wspólnoty były – obok modlitwy – świąteczne
karki, które pieczołowicie wykonywała nie bacząc na własne bóle i zmęczenie.
Spieszyła się, by zdążyć ze wszystkim. Zdążyła.
Śmierć S. Melanii po
ludzku jest dla nas zaskoczeniem. Mimo cierpień spowodowanych wieloma
schorzeniami, Siostra była czynna do końca. W niedzielę rano poczuła się na
tyle źle, że nie była w stanie dotrzeć na Mszę świętą, wieczorem wezwane
pogotowie przewiozło ją do szpitala, gdzie następnego wieczora, w Uroczystość
Zwiastowania Najświętszej Maryi Pannie, zmarła.
Ufamy, że Boski
Oblubieniec zastał ją na tę chwilę dobrze przygotowaną nie tylko przez
zakończone właśnie rekolekcje wielkopostne, ale poprzez miłosierną miłość,
która dojrzewała wraz z Siostrą przez całe życie.
Msza św. pogrzebowa,
poprzedzona modlitwą różańcową o godz. 10.00, zostanie odprawiona w sobotę 30
marca 2019 r. o godzinie 10.30 w bazylice trzebnickiej, a po niej nastąpi
wyprowadzenie doczesnych szczątek na cmentarz parafialny przy ul. Prusickiej
49.
Niech Pan da naszej Współsiostrze pełnię szczęścia na wieki.