Kategoria: Aktualności

  • 2020-07-06 – Wędrówki owieczki Madzi

    2020-07-06 – Wędrówki owieczki Madzi

    Madzia zwiedza Wrocław i podróżuje tramwajami z Krystianem.

  • 39 Ogólnopolska Pielgrzymka na Jasną Górę w intencji trzeźwości Narodu

    39 Ogólnopolska Pielgrzymka na Jasną Górę w intencji trzeźwości Narodu

    Słowo Przewodniczącego Zespołu KEP ds. Apostolstwa Trzeźwości i Osób Uzależnionych.

    W naszej Ojczyźnie, tak mocno dotkniętej plagą różnych nałogów, zwłaszcza pijaństwem i alkoholizmem, walczymy o wewnętrzną wolność Polaków pod sztandarem Królowej Polski. Dlatego każdego roku w III sobotę i niedzielę czerwca Apostolstwo Trzeźwości gromadzi się na Jasnej Górze na dorocznej Pielgrzymce w intencji trzeźwości i odnowy moralnej narodu. W tym roku z racji nadzwyczajnych okoliczności jest ona nieco skromniejsza. Wszyscy jednak dzisiaj łączymy się duchowo z Jasną Górą, aby wspólnie zanosić do Boga modlitwy o trzeźwość naszych rodzin i całej naszej Ojczyzny. Wiemy, jak ważna jest to intencja, bo od tego, czy zachowamy trzeźwość, zależy życie wieczne wielu spośród nas. Alkohol etylowy, który jest najgroźniejszą społecznie substancją psychoaktywną, stał się dla wielu Polaków bożkiem. Od tego, czy pokonamy plagę pijaństwa, zależy również przyszłość polskiego narodu. Jeśli osiągniemy trwałą trzeźwość, czeka nas 2 pomyślny rozwój. Jeśli nadal pogrążać się będziemy w nietrzeźwości, wtedy utracimy dobra materialne i duchowe, a także wolność wewnętrzną i zewnętrzną. Kościół nie był i nie jest zwolennikiem prohibicji. Kościół promuje cnotę trzeźwości, która obowiązuje każdego człowieka, a tym bardziej człowieka ochrzczonego. Kościół nie nazywa grzechem umiarkowanego używania alkoholu (mało, rzadko, bez upijania się). Grzechem nazywa pijaństwo. A więc troska o trzeźwość dotyczy każdego z nas. W naszym społeczeństwie nadal słaba jest świadomość, jak wiele strat powodują nie tylko osoby uzależnione od alkoholu, ale przede wszystkim ci, którzy upijają się, czyli są pijakami. To ci, którzy sięgają po alkohol, a zobowiązani są do abstynencji, na przykład z powodu ciąży, karmienia piersią, pracy, choroby, a także ci, którzy jednorazowo piją duże dawki alkoholu. Straty te mają tragiczny wymiar cierpień psychicznych i duchowych milionów naszych rodaków, którzy nadużywając alkoholu czy trwając w nałogach tworzą już tu na ziemi piekło dla siebie i swoich najbliższych. Straty te mają także konkretny wymiar ekonomiczny – to około 30 miliardów rocznie. Tylko pomyślmy, jak wiele dobrych projektów prorodzinnych można by zrealizować za tak ogromną kwotę. Dlaczego więc przeważająca część naszego społeczeństwa zachowująca umiar lub abstynencję godzi się na towarzyski przymus picia, na pijaństwo, akceptuje je i traktuje wręcz jako narodową tradycję, jako wyraz wolności? Czyż nie wiemy, że jest to udział w grzechach cudzych? Dlaczego społeczeństwo godzi się na kłamliwą reklamę alkoholu niszczącą już kolejne pokolenie Polaków? Dlaczego godzi się na tak wielką liczbę punktów sprzedaży i tak łatwą dostępność ekonomiczną? Wiele środowisk zarabia na słabości bliźnich: zarabiają producenci i sprzedawcy alkoholu, zarabia wielki przemysł medialno-reklamowy. Nie bójmy się im przeciwstawić. Solidarnie powiedzmy stanowcze „nie” promocji pijaństwa w naszej kulturze. Nadużywanie alkoholu to wielki problem polskiego narodu. Problem tym poważniejszy, że przyczynia się do rozpowszechniania pijaństwa, zwłaszcza wśród dzieci i młodzieży. A przecież jesteśmy odpowiedzialni za ich wychowanie w miłości i odpowiedzialności. Jesteśmy odpowiedzialni przed Bogiem i Ojczyzną za ich pomyślną przyszłość, która zostanie zaprzepaszczona, jeśli poprzez konieczną w wieku rozwojowym abstynencję nie wypracują w sobie cnoty trzeźwości na całe dorosłe życie. Czy zdajemy sobie sprawę z ogromu cierpień 3 miliona dzieci żyjących w rodzinach z problemem alkoholowym? To nie tylko fizyczne cierpienia, przemoc, niedostatek, ale przede wszystkim problemy emocjonalne, psychiczne i duchowe. Zdarza się często, że próbując rozpaczliwie złagodzić ogromny stres, same sięgają po alkohol i tak wchodzą na drogę uzależnienia. Cierpienia, których doświadczają dzieci w rodzinach z problemem alkoholowym, wywierają wpływ na całe ich dorosłe życie. Oto kilka refleksji młodej kobiety, która jest dorosłym dzieckiem alkoholika. Pisze ona: „Prawie każdemu dzieciństwo kojarzy się z ciepłem, spokojem, kochającymi rodzicami i beztroską zabawą. Mnie nie. Gdy przypominam sobie wczesne dzieciństwo, zawsze obecny był w nim alkohol. Pamiętam próby przemocy fizycznej kolegów taty, pamiętam imprezy. My – dzieci – byliśmy na dalszym planie. Pozornie kochane, zadbane, najedzone, jednak czegoś brakowało. Poczucia bezpieczeństwa. Bardzo długo zdawało mi się, że tak musi być. Mieszkaliśmy na krótkiej ulicy, zaledwie cztery domy, 30 rodzin. Dzieci były ze sobą bardzo zaprzyjaźnione. W każdej prawie rodzinie był ten sam problem: alkohol”. Ta młoda kobieta założyła rodzinę, ale przeżywała ogromne trudności, spowodowane doświadczeniami z dzieciństwa. Dzięki pomocy innych podjęła walkę i w jej życiu wiele spraw zmieniło się na lepsze. Swoje świadectwo kończy przejmującymi słowami: „Teraz widzę dużo osób, które potrzebują pomocy. Szczególnie boli mnie, gdy patrzę na dzieci. Proszę Boga, by dał im siłę lub postawił na ich drodze dobrych ludzi, którzy pomogą im zrozumieć i pokonać tę straszną chorobę”. Moi drodzy! Jako naród musimy na nowo uruchomić wyobraźnię miłosierdzia i ducha solidarności społecznej. Nie godzi się mówić: „nic mnie to nie obchodzi, bo ja nie mam takich problemów, a inni jak chcą, to niech piją”. Jesteśmy wszyscy za siebie wzajemnie odpowiedzialni. Zwłaszcza liderom przypominamy słowa św. Jana Pawła II: „Nie wolno dopuszczać do degradacji człowieka, rodziny, społeczeństwa, gdy się za nie wzięło odpowiedzialność wobec historii!”. Od ponad dwóch lat realizujemy Narodowy Program Trzeźwości, który konkretnie mówi, co zrobić, aby pokonać pijaństwo, alkoholizm i inne groźne nałogi w naszej Ojczyźnie. Wypracowaliśmy go na Narodowym Kongresie Trzeźwości w 2017 roku. Program ten wyznacza pozytywny kierunek pracy nad trzeźwością i kończy się trzema ważnymi wskazówkami: „Nie upijaj się! Mniej jest lepiej! A najlepiej wcale”. Oby wszyscy 4 Polacy wzięli je sobie do serca. Bowiem tylko przez abstynencję wielu, możemy dojść do trzeźwości wszystkich. W oczekiwaniu na dzień beatyfikacji jednego z największych apostołów trzeźwości – kard. Stefana Wyszyńskiego, wykorzystajmy dobrze ten czas, wypełniając jego prośbę o dobrowolną abstynencję od alkoholu jak największej liczby Polaków. Nie lękajmy się podjąć tej decyzji, tak błogosławionej dla nas samych, dla naszych rodzin i wspólnot, a także dla całej naszej Ojczyzny. Za św. Janem Pawłem II wołamy: „Nie wolno tych inicjatyw ośmieszać i pomniejszać! Nie wolno! Zbyt wysoka jest stawka, o którą chodzi. Wiemy to dobrze z historii. Zbyt wysoka jest stawka! I trzeba tutaj iść pod prąd! Pod prąd społecznego nawyku i płytkiej opinii. Pod prąd ludzkiej słabości. Pod prąd źle rozumianej „wolności”. Wolność nie została człowiekowi dana przez Stwórcę do tego, ażeby niszczył siebie i drugich. Wolność to nie jest samowola. Maryjo, Królowo Polski, Pani Jasnogórska, bądź natchnieniem polskich sumień. Bądź naszą Matką i Wychowawczynią! Nie zrażaj się naszymi słabościami. Bądź dla nas wymagająca! Maryjo, Królowo Polski, bądź nadal natchnieniem tych wszystkich, którzy walczą o trzeźwość swych bliźnich, o trzeźwość siebie samych. O trzeźwość narodu”.

    bp Tadeusz Bronakowski

  • Nowenna za Ojczyznę ze św. Andrzejem Bobolą Patronem Polski o Polskę wierną Bogu, Krzyżowi i Ewangelii

    Nowenna za Ojczyznę ze św. Andrzejem Bobolą Patronem Polski o Polskę wierną Bogu, Krzyżowi i Ewangelii


    Wybrane fakty z życiorysu św. Andrzeja Boboli

    św. Andrzej Bobola
    św. Andrzej Bobola

    Gdy Rzeczpospolita była niemal całkowicie opanowana przez Szwedów i Rosjan, św. Andrzej Bobola wystąpił z inicjatywą uroczystego uznania Matki Bożej za Królową Polski, pisząc tekst Ślubów Lwowskich. Złożył je król Jan II Kazimierz Waza 1. 04. 1656 r.

    Św. Andrzej Bobola sam upomniał się o swój kult. Ukazał się o. Marcinowi Godebskiemu, rektorowi kolegium jezuitów w 1702 r., i polecił odnaleźć swoje ciało. Gdy to uczyniono, tysiące ludzi wypraszało za jego wstawiennictwem nawrócenia oraz duchowe i fizyczne uzdrowienia.

    Gdy na początku XVIII w. wojska saskie, szwedzkie, moskiewskie i konfederackie pustoszyły nasz kraj, św. Andrzej Bobola odwdzięczył się mieszkańcom Pińska za zapoczątkowanie jego kultu. Ocalił miasto przed Szwedami i uchronił od ciężkiej zarazy, szerzącej się w Polsce i na Litwie w 1709-1710 r.

    W czasach zaborów, w 1819 r. św. Andrzej ukazał się w Wilnie dominikaninowi i swojemu czcicielowi, o. Alojzemu Korzeniewskiemu. Zapowiedział, że Polska zdobędzie niepodległość. Stało się to dokładnie 100 lat później, po traktacie wersalskim.

    W 1922 r. komunistyczne władze na Kremlu usiłowały udowodnić, że cudownie zachowane ciało męczennika jest „religijnym oszustwem”. Gdy nie udało się go zniszczyć, wystawiły je w moskiewskim Muzeum Ateizmu. To wzmocniło kult świętego: ściągały do niego rzesze ludzi, modląc się i umacniając w swojej wierze.

    Kiedy latem 1920 r. milionowa armia bolszewicka ruszyła na Warszawę, polscy biskupi prosili w Watykanie o szybką kanonizację bł. Andrzeja Boboli, wierząc, że ocali kraj. Od 6 -15.08.1920 r. w nowennie i procesji za Jego wstawiennictwem modliło się w stolicy 100 tysięcy osób. W ostatnim dniu nowenny armia polska zatrzymała bolszewicki pochód na Europę. „Cud nad Wisłą” dokonał się dzięki interwencji Matki Bożej i wstawiennictwu Andrzeja Boboli.

    „W pewnej chwili ujrzałam stolicę Baranka Bożego i przed tronem trzech świętych: Stanisława Kostkę, Andrzeja Bobolę i Kazimierza królewicza, którzy się wstawiali za Polskę” – pisze św. s. Faustyna o objawieniu, jakie miała ok. 1936 r. (Dz. 689).

    Po kanonizacji w 1938 r. relikwie św. Andrzeja triumfalnie wróciły do Polski. Tłumy ludzi ze łzami w oczach witały na kolejnych postojach pociąg, wiozący relikwie. Św. Bobolę z honorami powitały także władze państwowe.

    W dniu 300-lecia śmierci św. Andrzeja Boboli, 16 maja 1957 r. papież Pius XII ogłosił jedyną w dziejach Kościoła katolickiego encyklikę w całości poświęconą jednemu świętemu. Nosiła tytuł: Invicti Athletæ Christi (Niezwyciężony bohater Chrystusowy) i dotyczyła św. Andrzeja. W tym samym dniu prymas Stefan Wyszyński, czciciel i orędownik kultu św. Andrzeja, odebrał kapelusz kardynalski.

  • 2020-06-13 – Fatimka

    2020-06-13 – Fatimka

    W sobotę 13 czerwca po nabożeństwie fatimskim i różańcu – ponownie uświetnionym przez trójkę dzieci w rolach Franciszka, Hiacynty i Łucji – nastąpiła procesja eucharystyczna ze śpiewem litanii do Najświętszego Serca Pana Jezusa, trwamy bowiem a oktawie Bożego Ciała.


    Zdjęcia wykonała Elżbieta Wroczyńska. Dostępne są także jako album na Google Zdjęcia.

  • 2020-06-13 – Pasowanie na lektora

    2020-06-13 – Pasowanie na lektora

    W sobotę 13 czerwca, ojciec biskup Jacek Kiciński udzielił błogosławieństwa do posługi lektora w zgromadzeniu liturgicznym m.in. czterem naszym Ministrantom:

    • Pawłowi Chowańskiemu,
    • Kacprowi Cyndeckiemu,
    • Filipowi Łakomemu,
    • Bartoszowi Nieradce.

    Do przyjęcia posługi lektora przygotowuje się kolejnych czterech ministrantów.


    Zdjęcia wykonał Hubert Łakomy. Dostępne są także jako album na Google Zdjęcia.

  • Zdjęcia z Bożego Ciała 11 czerwca 2020

    Zdjęcia z Bożego Ciała 11 czerwca 2020

    Zdjęcia wykonała Elżbieta Wroczyńska. Dostępne są także jako album na Google Zdjęcia.

  • Zdjęcia z rocznicy pierwszej komunii świętej 31 maja 2020

    Zdjęcia z rocznicy pierwszej komunii świętej 31 maja 2020

    Zdjęcia wykonane przez Elżbietę Wroczyńską. Dostępne są także jako album na Google Zdjęcia.